Ik vertel veel over het overprikkelde brein (sterker nog, ik schreef er een heel boek over) en niet zonder reden. Ik heb vroeger zelf veel last gehad van ernstige overprikkeling. In zo’n erge mate dat het tot bijna onherstelbare schade leidde.

Met mijn verhaal én de kennis die ik nu heb, wil ik mensen voor hetzelfde lot behoeden. 

Baarmoederhalskanker

Mijn zwangerschap was niet vanzelfsprekend. Twee jaar lang probeerden we zwanger te worden. Ik was gestopt met de pil en had al tijden een onrustig gevoel, een gevoel dat er iets mis was met mijn baarmoeder. De huisarts wuifde dit weg, want ik had toch nergens last van? Het zou tussen mijn oren zitten. Maar een stemmetje bleef zeggen dat het niet goed was, en ik vroeg een second opinion aan. Het uitstrijkje bij een andere dokter bleek niet goed, en na een bezoek aan de gynaecologe bleek het baarmoederhalskanker te zijn. Ik werd diezelfde week nog geopereerd, en kreeg te horen dat mijn baarmoeder misschien weggehaald moest worden. Dan zou ik geen kinderen meer kunnen krijgen…

Zwangerschap en verbouwing

Gelukkig bleek dit niet nodig en verliep de operatie goed. Vier maanden later was ik al zwanger van Sky. In die tijd ging het met mij persoonlijk iets minder goed. Ik had enorm veel stress van de periode voor de zwangerschap, mijn eigen bedrijf, en ook een verbouwing van een oude boerderij tot ons droomhuis. Zo ben ik mijn hele zwangerschap doorgegaan, met werkdagen van soms wel 15 uur. In die tijd was ik mentaal, door alles wat er speelde, nog helemaal niet klaar voor een kleintje. Ik had mezelf niet eens op de rit: het ging snel, het was veel, ik was aan het overleven. Op dat moment voelde het gewoon als een druk leven, met alles wat daarbij hoort. Achteraf gezien weet ik echter dat ik mezelf in die periode langzaam kwijtraakte.

Nog meer slecht nieuws

Op de dag dat Sky geboren werd, een week na de uitgerekende datum, was ik tot nog tot 20.00 aan het werk. Om 22.00 begon de bevalling, maar zoals je begrijpt was ik allesbehalve ontspannen. Ik zag op tegen de geboorte en was bang voor wat het moederschap me zou gaan brengen. Sky werd geboren en alles ging goed. Hij was een perfecte baby, maar net na zijn geboorte voelde ik niet direct een klik. Hierdoor voelde ik me verdrietig en schuldig, wat ook weer tot stress leidde.

Toen Sky nog geen maand oud was, waren we net een dag op Ibiza om bij te komen van de verbouwing, de drukte en om te wennen aan ons nieuwe leven als gezin. Die dag zal ik nooit meer vergeten. We kregen een telefoontje uit Nederland: ons huis stond in brand. De brand was zo hevig dat alles van binnen verwoest was. We hadden niets meer… Zo begon een nieuwe periode vol onrust, stress, onmacht en verdriet. Als pasgeboren baby voelde Sky mijn verdriet en onmacht aan, waardoor hij zich ’s nachts onveilig voelde, niet kon slapen en bleef huilen. En ja, daar kreeg ik weer stress van. In januari, nadat ik het faillissement van mijn bedrijf had aangevraagd, stortte ik fysiek en mentaal volledig in. Was ik overspannen? Had ik een heel heftige burn-out? Het bleek nog erger. Door chronische en hevige stress belandde ik in het ziekenhuis met ernstige verlammingsverschijnselen. Ik kreeg te horen dat er een kans was dat ik in een rolstoel zou belanden.

Omslag in leven

Dit weigerde ik echter te accepteren. Deze gebeurtenis opende mijn ogen en werd een keerpunt voor mij. Ik ben me gaan inlezen, eerst online, toen in boeken, en uiteindelijk dook ik in de wetenschap door middel van studies. Door al die kennis ontdekte ik dat er zoveel is over het brein dat ik niet wist, en hoe sterk de invloed van stress en negatieve gedachten op onze lichamelijke gezondheid zijn. Ik was mezelf al die jaren letterlijk ziek aan het maken doordat mijn brein compleet overprikkeld was. Door een complete omslag in mijn leven heb ik die schade weten te herstellen. De verlammingsverschijnselen verdwenen compleet, maar ook talloze andere klachten waarvan ik al die jaren dacht dat ze normaal waren. Kortom: ik voel me beter dan ooit.