Charlotte Labee
Reisverslag #3: denken in onbegrensde mogelijkheden
We zijn inmiddels een tijdje onderweg in Denemarken, en jeetje, alles moet nog best een beetje landen, hoor! Tot nu toe ben ik vooral veel aan het wandelen en lekker alles aan het ontdekken rondom kamperen. Daar zal ik later ook nog wel een blog over schrijven… Maar eerst even over die eerste dagen.
Want ja, op een gegeven moment is daar dan echt dat moment waar je al maanden naartoe leeft maar je eigenlijk niet echt een voorstelling van hebt. Het moment dat je echt die camper instapt en vertrekt. Dat gevoel gaf zo’n enorme rush en adrenaline. ‘Het gaat nu echt gebeuren’, ging er alleen maar door mijn hoofd. Dat was het eerste halfuur, en daarna reden we voorbij Utrecht en begonnen de tranen al te stromen… Die heb ik er ook lekker laten zijn en mogen omarmen, en goed met Sky besproken. “Mama heeft nu even tranen, maar eigenlijk geen woorden voor dit gevoel.” Het was geen verdriet, geen angst, geen opluchting…Misschien was het het beste te omschrijven als dankbaarheid. Of een trots gevoel, van: wow, we doen dit gewoon.
Een besef, dat we in het diepe springen, en alles achterlaten voor iets waarvan we niet weten hoe het gaat lopen. En eigenlijk voelt dat alleen maar heel goed en mooi. Maar uit alle gesprekken die ik voor mijn wereldreis voerde merkte ik toch wel dat veel mensen zo in belemmeringen en angst denken. ‘Ja, maar… hoe zit het dan met… wat als…’. Ons brein is zo goed in duizend excuses en problemen bedenken om iets maar niet te hoeven doen. En geloof me, die gedachten hebben wij ook echt allemaal wel gehad. Maar op een gegeven moment kwam er een punt dat we gewoon de knoop doorhakten en besloten niet meer naar die angsten te luisteren.
Maar het zette me wel aan het denken. Waar komen al die angsten en belemmerende overtuigingen toch vandaan? Waarom is ons brein er zo dol op? Natuurlijk is het iets van het evolutiesysteem dat we voor onze eigen veiligheid een situatie van alle kanten inschatten en bekijken, en dat mogelijk gevaar alle alarmbellen in ons doet afgaan. Maar goed… dat angstsysteem dient ons in deze tijd eigenlijk niet zo meer, want die heeft eigenlijk alleen nut als we dagelijks wilde dieren, vijandige stammen of giftige planten tegen kunnen komen. Toch krijgen we van jongs af nog mee dat we in belemmeringen moeten denken. Van onze ouders, op school… We voelen als kind onbewust al die angsten van de volwassenen om ons heen en nemen dat over.
Niet alleen angsten, maar ook de ideeën van ‘hoe het hoort’. Want tja, midden in een succesvolle carrière met een fijn huis en fijne vrienden en familie de hele boel achterlaten, dat vinden we eigenlijk maar een gekke keuze. We roepen allemaal wel: ‘groot gelijk, lekker doen, wat stoer’, maar intern rommelt het. We hebben geleerd dat je tussen je 20e en 40e had werkt om carrière te maken, omhoog te klimmen, daarna werk je door tot je inmiddels 67e zodat je daarna ‘lekker van je pensioen kunt genieten’. Maar wat een bizar concept, eigenlijk. Kun je eindelijk doen waar je al die jaren van droomt, krijg je allemaal mankementen, en denk je waarschijnlijk ‘had ik maar…’
Maar ik had dit tien jaar geleden ook nooit gedaan. Toen dacht ik ook alleen maar in beperkingen. Een besef momentje dat ik deze week had in de douche op de camping. Het was niet helemaal schoon, en er kwam echt een dun zwak straaltje uit die douchekop. Er stond een heel raar cowboymuziekje op de achtergrond op. Nou, ik lag in een deuk. Het ging voor geen meter maar ik genoot volop van deze ervaring. Tien jaar geleden had ik me alleen maar groen en geel geërgerd want ja, zo kan ik mijn haar toch niet wassen! Nu denk ik alleen maar in mogelijkheden, ik kijk met een open en nieuwsgierige blik. Ik plaats eigenlijk mijn volle vertrouwen in het universum en daag het uit: laat me maar zien hoe mooi het leven kan zijn.
Dus dat is mijn vraag aan jou: kun je je ogen eens sluiten en jezelf vragen ‘wat is er allemaal mogelijk als ik alle beperkingen loslaat en in onbegrensde mogelijkheden denk?’. Voor je het weet, sta je net als ik met de slappe lach in een vieze douche op de camping in Denemarken. 😉
Tot snel!
Liefs, Charlotte
