Charlotte Labee
In de laatste week voor de start van mijn wereldreis overheerste er één gevoel: die van het onbekende. Ik voel heel sterk dat dit een nieuw hoofdstuk voor mij is, of zelfs een nieuw boek dat ik opensla. Ik weet nog niet wat er in dat boek staat. En toch voelt de onwetendheid bekend, omdat ik met volle vertrouwen deze stap zet. Ik ben klaar voor het onbekende.
Een droom die 5 jaar geleden ontstond
De droom van deze wereldreis ontstond in ons gezin zo’n vijf jaar geleden. Natuurlijk met het eerste doel om nieuwe plekken en culturen te ontdekken, nieuwe gewoontes te ervaren en ontvangen, en prachtige herinneringen maken als gezin die ons nog hechter zullen maken. Maar ik heb ook een persoonlijke intentie met deze reis: mezelf op nog dieper niveau mogen ontdekken, mezelf verder ontwikkelen, kijken welke lagen er nog meer zitten.
Door een stap terug te zetten, en dus ook even mijn bedrijven achter te laten, hoop ik dat ik de afgelopen jaren kan laten landen. Er is namelijk ontzettend veel gebeurd: privé, maar ook als ondernemer, en met de missie die ik leef en uitdraag. Het is mooi om dan eens uit te kunnen zoomen en stil te staan, want hoe vaak doen we dat nu eigenlijk nog? Voor mij zijn die momenten er vooral de afgelopen maanden eigenlijk te weinig geweest. De snelheid van het leven, de mooie momenten, de mijlpalen: alles volgt elkaar op, nu is het tijd om te reflecteren.
Er even helemaal uitstappen is best spannend. Toch voel ik rust en balans. Dat had vijf, zes jaar geleden heel anders geweest: dan had ik veel onrust gevoeld en gedacht vanuit belemmerende overtuigingen. Nu ervaar ik dat totaal niet, en dat is al een mooie eerste ontdekking. Dat al het werk dat ik de afgelopen zeven jaar met mezelf heb verzet erin heeft geresulteerd dat ik dit soort grote stappen kan nemen vanuit vertrouwen. En er zullen ongetwijfeld ook emoties komen, een stukje verdriet, een stukje gemis.
Die emoties mogen er zijn, en voelde ik nu al in de kleine momenten. Veel dingen die ik nu doe zullen voorlopig de laatste keer zijn. De laatste keer dat ik de Brain Balance Lodge bezocht. De laatste keer dat ik een lezing gaf. De laatste keer dat ik op kantoor was. De laatste keer dat ik een etentje met mijn familie had. Doordat ik heel bewust iedere keer dacht: dit is voorlopig de laatste keer, ervaarde ik alles veel intenser. Het brengt een stukje bewustzijn dat het leven vergankelijk is, en ik realiseer me dat ik daar normaal helemaal niet bij stilsta. Morgen kan zomaar alles anders zijn. Je weet niet wanneer je laatste moment in het leven is, en dat bepaalde dingen dus de laatste keer zijn. Nu ik dingen op die manier ervaar, voel ik zo intens veel dankbaarheid. En ik vraag me af hoe het zou zijn als we alles op die manier bewust zouden ervaren. Met hoeveel verwondering zouden we kijken? Hoeveel meer zouden we in het hier en nu leven?
Rust, vertrouwen, dankbaarheid en liefde
Dat gevoel overheerst nu bij mij. Rust, vertrouwen, dankbaarheid en liefde. Ik ga je de komende tijd meenemen gedurende mijn eigen reis, met de intentie om nog meer de verdieping in mezelf te vinden, en daarmee de verdieping in de wereld te gaan ontdekken. Dat ga ik doen via wekelijks ingesproken memo’s vanaf alle nieuwe plekken die ik bezoek, en mijn reisverslagen hier. Hier op de blog deel ik lessen uit de verschillende landen en plekken die ik bezoek die van waarde kunnen zijn voor jouw eigen Brain Balance reis.
De eerste zeven weken reizen we door Scandinavië, waar ik een aantal dingen op de planning heb staan maar het vooral go with the flow zal zijn. Ik kijk er enorm naar uit: de Scandinavische landen trekken mij heel erg omdat je de rijke historie overal voelt: die van de vikings, de volkscultuur, de rituelen, mythes, verhalen en gewoonten. Ik ben benieuwd wat dat me gaat brengen en welke lessen ik er zal leren. Ik kijk er naar uit om jullie mee te nemen tijdens mijn reis. En laat vooral af en toe wat van je horen: dan blijf ik toch een beetje verbonden met ‘thuis’.
Liefs,
Charlotte
